Гловацкая Екатерина Ивановна

совет һәм украин яҙыусыһы һәм тәржемәсеһе. Филология фәндәре кандидаты. Украина Яҙыусылар союзы ағзаһы

Екатерина Ивановна Глова́цкая (укр. Катерина Іванівна Гловацька; 1921 йылдың 27 сентябре, Ахтырка (хәҙер Украина, Сумы өлкәһе) — 2001 йылдың 24 ғинуары, Киев) — совет һәм украин яҙыусыһы һәм тәржемәсеһе. Филология фәндәре кандидаты (1959 йылдан). Украина Яҙыусылар союзы ағзаһы (1984).

Гловацкая Екатерина Ивановна
Зат ҡатын-ҡыҙ
Рәсем
Гражданлыҡ  СССР
 Украина
Тыуған көнө 27 сентябрь 1921({{padleft:1921|4|0}}-{{padleft:9|2|0}}-{{padleft:27|2|0}})
Тыуған урыны Ахтырка[d], Харьковская губерния[d], Украина Совет Социалистик Республикаһы
Вафат булған көнө 4 ғинуар 2001({{padleft:2001|4|0}}-{{padleft:1|2|0}}-{{padleft:4|2|0}}) (79 йәш)
Вафат булған урыны Киев, Украина
Яҙма әҫәрҙәр теле украин теле
Һөнәр төрө яҙыусы
Эш урыны Киевский национальный университет культуры и искусств[d]
Уҡыу йорто филологический факультет Киевского университета[d]
Ғилми дәрәжә филология фәндәре кандидаты[d]

Биографияһы үҙгәртергә

1945 йылда Киев университетының[1] филология факультетын тамамлай. Украин радиоһында мөхәррир (1945—1952), 1957—1970 йылдарҙа — «Веселка» нәшриәтендә, һуңынан, 1970—1982 йылдарҙа — Киев мәҙәниәт институтында өлкән уҡытыусы һәм доцент булып эшләй.

Ижады үҙгәртергә

Антик темаларға яҙылған («Боронғо грек мифтары», 1977; «Ҡанатлы ат», 1983) китаптары, балалар өсөн Гомерҙың «Одиссея» (1969) һәм «Илиада»һы (1974) тәржемәләре, рус яҙыусылары һәм рус әҙәбиәте тураһындағы мәҡәләләр авторы.

Г. Вайзенборндың «Ҡон ҡайтарыусы» (1964), Э. М. Ремарктың «Көнбайыш фронтта үҙгәреш юҡ» (1986), Г. Канттың «Тамаша залы» (1987) романдарын, Ф. Дюрренматтың «Судья һәм уның йәлләде. Вәғәҙә. Авария» повестар йыйынтығын (1970), Б. Келлермандың «Үлем бейеүе» (1990), К. Брукнерҙың «Алтын фирғәүен» (1973), Э Кестнерҙың «Эмиль һәм детективтар» (1978) повестарын немец теленән һәм шулай уҡ поляк яҙыусыларының бер нисә әҫәрен тәржемә итә.

Иҫкәрмәләр үҙгәртергә

Әҙәбиәт үҙгәртергә

  • Шанін Ю. Антична квадрига «Веселки» // Всесвіт. 1984. № 6;
  • Доценко Р. Боги і герої, а над усе — люди // Вітчизна. 1985. № 2.
  • Рыхло П. Казна неувядающей красоты. В кн.: Литература. Дети. Время. К., 1985.
  1. Жадько В. О. Гловацька Катерина Іванівна // У пам’яті Києва: Довідник-посібник. — К.: Фенікс, 2007. — С. 193.